clickbus.pl

znajdź przewoźnika dla siebie i bliskich

Transport osób niepełnosprawnych nie został osobno sklasyfikowany w Polskiej Klasyfikacji Działalności.

Osoby niepełnosprawne, które poruszają się przy pomocy wózka inwalidzkiego przewożone są pojazdami (samochodami, busami) wyposażonymi w windę bądź pochylnię dla wózka i miejsce, w którym można w sposób stabilny zamocować wózek wraz z jego pasażerem. W przypadku gdy nie ma jednak odpowiedniego samochodu lub nie posiada on wystarczającej ilości miejsc dla osób niepełnosprawnych, osobę przewozi się na zwykłym siedzeniu dla pasażera, wózek natomiast w bagażniku. Przewóz osób niepełnosprawnych umysłowo odbywa się w sposób tradycyjny, przy pomocy standardowych pojazdów.


Od stopnia i rodzaju niepełnosprawności osób przewożonych uzależniona jest ilość i kwalifikacje wymaganego podczas transportu personelu. Praca przy przewozie takich osób wymaga przede wszystkim siły fizycznej, gdyż niejednokrotnie trzeba pasażera znieść z mieszkania, w którym nie ma windy do samochodu. Natomiast osoby pracujące z niepełnosprawnymi umysłowo powinny charakteryzować się m.in. cierpliwością. W pojeździe muszą znajdować się co najmniej dwie osoby – kierowca i opiekun. Samorządy gminne są zobowiązane zapewnić bezpłatny transport lub zwrócić jego koszty uczniom posiadającym orzeczenie o niepełnosprawności. 

W przypadku osób dorosłych nie mają takiego obowiązku. Pozostaje w tej sytuacji jedynie transport miejski (autobusy, tramwaje), ale nie dojeżdża on w każde miejsce i wciąż nie jest w pełni przystosowany do przewozu osób niepełnosprawnych, zwłaszcza w mniejszych miejscowościach. Samorządy niekiedy w celu zwiększenia mobilności osób niepełnosprawnych oferują zwrot kosztu przewozów bądź udzielanie na nie dotacji. Rzadziej podejmują decyzję o podpisaniu umowy z danym przewoźnikiem, gdyż generuje to większe koszty. W przypadku transportu kolejowego osób niepełnosprawnych sytuacja w kraju ciągle ulega poprawie. 


Na przestrzeni kilku ostatnich lat zaczęto wypełniać zalecenia Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych. Modernizowane są przede wszystkim stare budynku dworców które nie posiadają podnośników, wind ani toalet przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. W wielu miejscach nie ma również możliwości dostania się na peron przez takie osoby. Równie istotną kwestią jest modernizacja taboru kolejowego, w taki sposób, aby osoby z dysfunkcjami np. ruchową miały możliwość bezproblemowego skorzystania z usługi przewozowej oraz z toalety w pociągu czy wagonu restauracyjnego. 

O ile PKP Intercity w 70% zmian już dokonał, to sytuacja w Przewozach Regionalnych nie jest tak korzystna i wciąż brakuje rozwiązań dedykowanych dla osób z orzeczoną niepełnosprawnością. PKP w pociągach pośpiesznych dla osób z dysfunkcjami ruchowymi przewiduje dodatkowy wagon osobowo-bagażowy ze specjalnym urządzeniem dźwigowym. Posiada on także dostosowane dla takich osób toalety i szeroki przedział. Wagonów takich jednak jest stosunkowo niewiele w skali kraju. Drugi rozwiązaniem są tzw. szynobusy (głównie w Przewozach Regionalnych).